Veiligheidsnormen en PBM’s uitgelegd

Wanneer een artikel een veiligheidsnorm draagt, wordt het beschouwd als een PBM: Persoonlijk Beschermingsmiddel.
Een PBM is een middel dat een werknemer draagt om zichzelf te beschermen tegen risico’s en gevaren op de werkvloer die de gezondheid of veiligheid kunnen schaden.
Voorbeelden hiervan zijn gehoorbescherming, maar ook beschermende kleding tegen hitte, chemicaliën of elektriciteit.

Waar moeten PBM's aan voldoen?

Volgens de Arbowet moeten PBM’s voldoen aan verschillende gezondheids- en veiligheidseisen:

Het PBM moet passende bescherming bieden tegen het risico waarvoor het bedoeld is.
De gebruiker moet het werk veilig en doeltreffend kunnen uitvoeren met behoud van een zo hoog mogelijk beschermingsniveau
Het gebruik van het PBM mag geen extra risico’s of hinder veroorzaken voor de drager.

Verschillende Risicocategorieën

Persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM’s) kunnen worden ingedeeld in drie risicocategorieën, gebaseerd op de ernst van het risico, zoals vastgelegd in de Arbowet.

Categorie 1: PBM’s tegen minimale risico’s Deze beschermingsmiddelen bieden bescherming tegen oppervlakkig letsel of lichte risico’s, zoals:
- blootstelling aan onschadelijke schoonmaakmiddelen,
- aanraking van warme oppervlakken tot maximaal 50 °C,
- milde weersomstandigheden,
- oogschade door zonlicht. Voorbeelden zijn zonnebrillen, regenkleding en eenvoudige werkhandschoenen.
Categorie 2: PBM’s tegen middelhoge risico’s. Dit betreft beschermingsmiddelen die niet onder categorie 1 of 3 vallen. Voorbeelden zijn veiligheidsschoenen en veiligheidshelmen.
Categorie 3: PBM’s tegen ernstige en onomkeerbare risico’s. Deze categorie betreft bescherming tegen levensbedreigende of blijvende schade, zoals:
- gevaarlijke stoffen en mengsels,
- zuurstofarme ademlucht,
- schadelijke biologische agentia,
- ioniserende straling,
- extreme hitte (≥ 100 °C) of extreme kou (≤ –50 °C),
- vallen van grote hoogte,
- elektrische schokken en werken onder spanning,
- verdrinking,
- snijwonden door kettingzagen,
- hogedrukstralen,
- schot- of steekwonden,
- schadelijk lawaai.

De beschermende werkkleding van Tricorp die voldoet aan specifieke normeringen vallen in categorie 1, 2 en 3.

Wanneer krijgt een norm welk voorvoegsel?

Voor het opstellen van veiligheidsnormen zijn verschillende organisaties actief. Afhankelijk van welke organisatie de norm publiceert, krijgt de norm een verschillend voorvoegsel, zoals EN of IEC.

EN ISO-normen
Binnen de EN-normen bestaat nog een onderscheid: soms dragen ze ook het voorvoegsel ISO. Dit betekent dat de norm niet alleen Europees, maar ook internationaal erkend is. ISO-normen worden opgesteld door de International Organization for Standardization (ISO). Wanneer Europa een ISO-norm overneemt, ontstaat een EN ISO-norm: één uniforme norm die zowel in Europa als wereldwijd .
EN-normen
Andere normen worden binnen de EU opgesteld door de Europese normalisatieorganisatie Comité Européen de Normalisation (CEN). Deze normen dragen het voorvoegsel EN. Vaak zijn ze gebaseerd op IEC-documenten, maar aangepast aan de Europese context. EN-normen hebben een wettelijke status: wanneer werkkleding aan de juiste EN-normen voldoet, mag de fabrikant de CE-markering aanbrengen. Voorafgaand aan EN kan soms ook NEN of DIN staan. Dit betekent dat de norm oorspronkelijk in Nederland (NEN) of in Duitsland (DIN) is opgesteld en vervolgens is overgenomen binnen de Europese Unie.
IEC-normen
Normen op het gebied van bescherming tegen elektriciteit en gerelateerde beschermende kleding worden opgesteld door de International Electrotechnical Commission (IEC). Deze normen krijgen daarom het voorvoegsel IEC. Het gaat hierbij om internationale technische richtlijnen die wereldwijd als referentie dienen. Ze zijn op zichzelf niet wettelijk bindend, maar veel landen nemen ze over in hun nationale of regionale normen.

Meer weten?

Wil je meer weten over een van de normen of producten? Lees dan ook de andere artikelen over de specifieke normen op onze kennisbank!